Tuesday, April 10, 2007

Thirst at Mystras/Δίψα στο Μυστρά



Sun spearfighter,almighty of a desert.

We were thirsty between the stones and the years,
we were thirsty of what we yearned for,before the meaning of thirst
Into stony paths thirsty for an exodus to the sky,into stony lips thirsty for two handfuls of water.


Wild fig-trees dominating the ancient ruins,silent domes with red tiles
Thorns among the tightened theeth of the stone
The marble bicephalous on the narthex floor
Worn by the soles of years and years.
Hardly opening his eyes in the last byzantine dim light


We were thirsty.And the tributaries of Eurotas river,white bare pebbles,
white bare bones and dusty oleanders,looking at the almighty Sun,the tyrant,
the merciless..........

poem of Yiannis Ritsos for Mystras castle at Mani ,Sparta

music by Locrian ensemble-


Ήλιος κονταρομάχος, παντοκράτορας της ερημιάς.

Διψούσαμε ανάμεσα στις πέτρες και στα χρόνια,
διψούσαμε όσα διψάσαμε πριν απ' τη γνώση της δίψας
σε πέτρινα μονοπάτια μιαν έξοδο στον ουρανό
σε πέτρινα χείλη δυο φούχτες νερό
νερό.

Αγριοσυκιές δυναστεύοντας τ' αρχαία ερείπια,
τρούλλοι σιωπής με κόκκινα κεραμίδια,
αγκάθια ανάμεσα στα σφιγμένα δόντια της πέτρας.
Ο μαρμάρινος δικέφαλος στο νάρθηκα
φθαρμένος απ' τα πέλματα χρόνων και χρόνων,
μόλις ανοίγοντας τα μάτια του στο τελευταίο βυζαντινό μισόφωτο.

Διψούσαμε. Κ' οι παραπόταμοι του Ευρώτα άσπρα γυμνά χαλίκια
άσπρα γυμνά κόκκαλα, κ' οι πικροδάφνες σκονισμένες
κοιτάζοντας τον παντοκράτορα ήλιο, τον τύραννο, τον αδυσώπητο.(συνέχεια)

ΜΥΣΤΡΑΣ, Ιούνιος 1954 -Γιάννης Ρίτσος-

Λίθοι λαλέοντες και Kέραμοι ηχούντες -Στη σκιά της Περιβλέπτου-Aφιέρωμα στο Μυστρά-
To Vima+Kathimerini-

5 comments:

dodos said...

Και χαρακτηρισμένος από την UNESCO ως τόπος παγκόσμιας κληρονομίας.

Όμορφο θέμα, ποίημα, μουσική. Χάρηκα το άρθρο αυτό... :-)

abttha said...

...από τα νησιά του πάσχα στο ελλήνων πάσχα.
οι πέτρες και τα χρόνια ανθίζουν...
μαζεύουν ήλιο.

N.Ago said...

Εμένα με γέμισε νοσταλγία. Δεν ξέρω γιατί…
Εύγε!

synas said...

Ο ύμνος του ΚΚΕ είναι αυτός;; Χρόνια πολλά, Εργοτελίνα!

Ergotelina said...

dodos,abttha, :-)
N.Ago,νοσταλγία εξορίας
:-)

synas
:-)


Στὸν ἐμφύλιο, ἐξορίζεται στὴ Λῆμνο (1948), στὴ Μακρόνησο (1949), στὸν Ἅη Στράτη (1950). Ἀπελευθερώνεται τὸ 1952.

Και αυτό το γραψε το '54



Ο Απόλλωνας σωπαίνει
ο Χριστός σωπαίνει. Ο Ευρώτας κυλάει.
Δεν ακούσαμε τι είπε.

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ κολλημένοι στον τοίχο,
οι εβδομήντα Μάρτυρες ανηφορίζοντας στην αγγαρεία της Μακρόνησος
μεγάλα δάκρυα βουλιαγμένα στις πέτρες και στα γένεια των αγίων.

Μια ροδιά επιμένει - ανάβει στο καταμεσήμερο τα κόκκινα
λουλούδια της
σαν τους βάλανους κοιμισμένων στρατιωτών. Αγριοσυκιές
τεντώνουν τα συστραμμένα χέρια τους έξω απ' τ' αρχαία παράθυρα - δεν παραδίδονται.

Κι αυτός ο στρατιώτης χώνει το κεφάλι του στη βρύση
φτιάχνοντας ένα κράνος από νερό, αυτός
δεν υπακούει, δεν παραδίδεται, δεν παραιτείται.


+++

Για να καθαρίσουμε την Ελλάδα / To clean-up Greece Site Meter